Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2

16.09.2016
piątek

Szczyt w Bratysławie i ruchome centrum Europy

16 września 2016, piątek,

No to się rozjechało. EurActiv.com, intrygujący serwis wiadomości z Brukseli i Strasburga, dotarł do dokumentu Komisji Europejskiej opatrzonego znamieniem „top secret”. Jest to lista różnych reform mających uczynić Europę bardziej europejską, a może nawet bardziej socjalną, uzupełniona o analizę spodziewanego oporu wobec tych reform ze strony dwudziestki siódemki.

Komisja Europejska, jedno z ciał władzy wykonawczej UE, zaczyna więc widzieć napięcie między swoimi zadaniami a funkcjonowaniem egzekutywy bis, czyli Rady Europejskiej złożonej z szefów rządów państw członkowskich. W poprzednich kadencjach w Komisji obowiązywał, jak to ujął ostatnio Juncker, „styl Barroso” – zachowawczość, swego rodzaju podporządkowanie egzekutywy unijnej Radzie Europejskiej i nastawienie na kwestie gospodarcze.

Podejście to znakomicie zgrywało się z niemiecko-francuskim tandemem „Merkozy”, który z perspektywy dwóch największych unijnych gospodarek narzucał reszcie Unii centroprawicowe chadeckie rozwiązania.

Ale po drodze był kryzys, z którym Unia nie poradziła sobie najlepiej, Sarkozy został ostro rozliczony przez Francuzów z forsowania niemieckich propozycji, Angela Merkel, rzekoma „szara eminencja Europy”, nie dała sobie rady nawet z sensownym lokowaniem uchodźców po rozmaitych kątach Europy, a po tym wszystkim nastąpił Brexit.

W nowym rozdaniu brukselscy oficjele zaczęli rozumieć, że umowa społeczna zwana Unią Europejską nie może dłużej działać tak jak dotychczas, to znaczy udając, że sygnujące ją w imieniu swoich obywateli państwa członkowskie nie zrzekają się części swojej wolności dla większego wspólnego dobra. Dokument ujawniony przez EurActiv dość dobrze to pokazuje – planowane reformy obejmują np. Europejską Straż Graniczną i Przybrzeżną, stworzenie systemu podatkowego dla strefy euro czy fundamentów pod przyszłą Europejską Unię Bankową, jak również reformę tzw. telekomów, czyli sektora telekomunikacyjnego.

Bratysława: „Point de rêveries, messieurs”

Tymczasem w Bratysławie przewodniczący Rady Europejskiej Donald Tusk po raz kolejny dał wyraz swojej niechęci do zacieśniania integracji. Widać to było przy różnych okazjach, ale chyba nigdzie tak dobitnie jak na tegorocznej konwencji Europejskiej Partii Ludowej, przekonując chrześcijańskich demokratów z całej Europy, że choćby jeden krok w stronę federalizmu będzie krokiem w stronę własnej zguby. Biorąc pod uwagę, że właśnie chrześcijańska demokracja, pospołu z socjaldemokracją, jest odpowiedzialna za konstrukcję i puszczenie w ruch procesu jednoczenia się Europy, było to dość ekstrawaganckie.

Uderza również różnica między postawą Tuska a zachowaniem poprzedniego przewodniczącego Rady, Hermanna Van Rompuya, który wyróżniał się zdolnością do bezszmerowego wypracowywania kompromisów między państwami członkowskimi. Tymczasem Tusk zdaje się przeć do tego, by wszyscy uznali jedynie, iż „zgadzają się, że się nie zgadzają”. „Nigdy wcześniej nie widziałem, by państwa członkowskie miały ze sobą tak mało wspólnego” – skomentował niedawno Juncker. A przecież to już kolejny objazd Tuska (i Merkel) po Europie, rzekomo mający na celu wypracowywanie wspólnych stanowisk!

Judy Dempsey dla konserwatywnego think-tanku Carnegie Europe skomentowała szczyt w Bratysławie w ten sposób:

To nowa narracja – narracja strachu, zagrożenia i braku ufności w przyszłość – oparta została na migracji, terroryzmie i globalizacji, tak jakby były to nierozłączne zjawiska.

Brytyjczycy zagłosowali za opuszczeniem Unii Europejskiej, wierzyli, że poradzą sobie z tymi kwestiami sami. Inne rządy unijne, w tym Polska, chcą więcej władzy w ręce państw członkowskich, a nie Brukseli. Tusk czerpał dokładnie z tych nastrojów.

„Przyznanie nowych obszarów władzy instytucjom europejskim to nie jest wymarzona recepta” – napisał [Tusk]. Pogląd ten podziela Merkel, o czym mówiła podczas niedawnego spotkania w Warszawie z przywódcami Czech, Węgier, Polski i Słowacji. Nie padło ani jedno słowo o Europie dwóch prędkości. Kwestie związane z unią bankową czy rozwijaniem unii gospodarczej i monetarnej trafiły do zamrażarki. (…) Jest to beznamiętna, wsobna narracja, w której brakuje ambicji i pewności siebie. W tej narracji wyzbyto się wizji, wyzbyto się entuzjazmu, wyzbyto się nośnych haseł.

Jak być „trochę eurosceptykiem”

Z Dempsey nie sposób się nie zgodzić, poza jednym, końcowym stwierdzeniem. Nowa narracja zaproponowana przez Tuska jest pełna nośnych haseł – są to hasła głoszone przez europejskie polityczne ekstrema, antyunijnych populistów, którzy właśnie otrzymali od Rady Europejskiej niespodziewany prezent w postaci uznania dla swoich sloganów na najwyższym szczeblu.

To dążenie do politycznych kompromisów i wypracowywania rozwiązań znajdujących się w zasięgu wzroku każdej, a zwłaszcza tej najgłośniejszej na danym polu opcji politycznej obserwowaliśmy przez siedem lat pełnienia przez Tuska funkcji premiera. Najlepiej opisał tę postawę sam lider w słynnym wywiadzie udzielonym w 2013 roku POLITYCE.

Platforma Donalda Tuska była zawsze „emanacją” „szeroko pojętego społecznego centrum”. Inspirowane przez niego wolty rządu w różnych zapalnych kwestiach polskiej polityki sprawiały, że PO „konsumowała” wszystkie inne polityczne opcje, ideową Unię Wolności, zachowawcze PSL i socjalny SLD. W pewnym sensie ustępstwami wobec konserwatywnego PiS, zwłaszcza w edukacji i budowaniu relacji z Kościołem, to właśnie nastawienie przygotowało grunt pod dzisiejszą sytuację w kraju.

Można jedynie mieć nadzieję, że europejskie rządy na to nie pójdą: nie przyjmą taktyki nadmiernych ustępstw wobec eurosceptycznych populistów. Obywatele Unii Europejskiej głosowali za wizją pokoju, rozwoju i równania do góry, jeśli chodzi o prawa, wolności, szanse i standard życia na całym kontynencie. Nie sądzę, by nawet najostrzejszy antyeuropejski populizm czy wojna propagandowa doprowadziły do tego, że zmienią zdanie akurat w tej kwestii.

Sprawozdanie ze szczytu przedstawione przez europejskie wydanie Politico uspokaja: „Przywódcy wydawali się jednomyślni co do tego, że potrzebujemy solidarności”. I cytuje premiera Luksemburga Xaviera Bettela: „Jeśli przeżywamy kryzys egzystencjalny, to dlatego, że zapomnieliśmy, iż 90 proc. Europy świetnie działa. Musimy znaleźć rozwiązania dla tych 10 proc., co do których się nie zgadzamy, ale to nie znaczy, że wolno nam za wszystko obwiniać Unię”.

O tym chyba lepiej pamiętają też zwykli Polacy niż polski rząd…

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 3

Dodaj komentarz »
  1. Ciekawy artykuł.

    Mi osobiście bardzo brakuje opcji zdecydowanie proeuropejskich. Nawet ci ci są za, są trochę tak za jak Tusk jest troszkę „socjaldemokratą”. Oczekiwałbym śmiałych wizji i deklaracji włącznie z możliwie natychmiastowym wstąpieniem do strefy Euro, podjęciem polityki solidarnościowej nie tylko do siebie, ale i od siebie, jasne deklaracje ścisłej współpracy z motorami integracji europejskiej jak np. z Niemcami i tak dalej. Poza tym byłbym za uściśleniem wizji Europy jako wspólnoty wartości w odniesieniu do demokracji i praworządności, a za takie ekscesy jak teraz w Polsce z TK powinna być otwarta szybka ścieżka „wykopu” z UE. Jak się nie podoba, to powinna być otwarta droga precz. Natomiast Europa powinna się mniej wtrącać w drobiazgi i sprawy mniej zasadnicze jak kwestie obyczajowe, zwyczajowe a nawet takie jak np. ostatnie dyrektywy antynikotynowe.

    Gdybym miał prawa wyborcze w Polsce to głosowałbym właśnie na kandydatów, którzy śmiało, wiarygodnie i i bez niedomówień opowiadają się za szybszą integracją Europy. Nawet PO, która początkowo zdawała się prowadzić rozsądną i pragmatyczną politykę Europejską pod koniec swoich rządów nie spełniałaby tych warunków warunków.Przypomnę choćby miałkość w kwestii wstąpienia do strefy Euro czy choćby mętna polityka w sprawie solidarności w sprawie uchodźców.

  2. Z roznych wczesniejszych wypowiedzi Tuska wynika, iz obawia sie on scenariusza, w ktorym szybsza integracja Europy podzielilaby ja na obszary „dwoch predkosci” i tym samym pozostawila Polske poza twardym jadrem Unii. Biorac pod uwage stosunek naszego obecnego rzadu do Unii nie jest to obawa bezpodstawna.
    Dla Euroentuzjastow, do ktorych naleze, brak szybkich postepow w integracji jest rzecza smutna i niepokojaca.
    Mozna wyobrazic sobie scenariusz, w ktorym Unia przyspiesza integracje i Polska wlecze sie w ogonie , tracac wplyw na decyzje unijne, ale to wlasnie wzmacnia opozycje, ktorej celem bedzie dolaczenie do pierwszej predkosci. Pomarzyc mozna.

  3. .

    — H2O – ciepła vs Bystra —

    .

    Trudno ocenić który concept byłby
    bardziej destrukcyjny dla EU, Tusk
    to czempion ciepłowodny, make deal,
    świeczka i ogarek, tag along type,
    specjalnie się mu nie dziwię

    Biorąc pod uwagę historię PL zrywów
    i upadków, not a bad idea, zakłada
    jednak że Suveren jest dojrzały,
    cierpliwy, altruistyczny and more,
    wrong Suveren ?

    Bystrowodność EU nie byłaby zła either,
    well, były by oczywiście „przejściowe
    trudności przyspieszonego rozwoju”,
    przyszywani Europejczycy ze wschodu
    by się wściekli i dali na mszę by EU szlak
    trafił, co też właśnie uczynili

    Europejczycy południowi poszli by na
    fiestę i wydali wszystkie € które pożyczyli
    od Niemców na bunga bunga i fast cars,
    Niemcy właśnie pożyczyli następne ~320
    bn samym tylko Grekom, bezzwrotnie….

    Ambient vs swift – odwieczny dylemat,
    czyli trochę gnicia trochę życia, 50/50,

    EUROPKA ZAROPIAŁA

    .

    ..)